نيا باران

نیا باران....
زمین جای قشنگی نیست
من از جنس زمینم خوب می دانم
که اینجا جمعه بازاریست و
دیدم عشق را در بسته های زرد کوچک نسیه میدادند
د ر اینجا قدر مردم را به جو اندازه میگیرند
در اینجا شعر حافظ را به فال کولی بان های در به در اندازه میگیرند
نیا باران....
زمین جای قشنگی نیست

بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم

درنهانخانه جانم گل يادتو درخشيد

باغ صدخاطره خنديد

عطر صد خاطره پيچيد

يادم آمد كه شبي با هم ازآن كوچه گذشتيم

پر گشوديم ودر آن خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

من همه محو تماشاي نگاهت

آسمان صاف وشب آرام بخت خندان وزمان رام

خوشه ماه فرو ريخته در آب

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب وصحرا وگل وسنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

...

(فريدون مشيري)

سخنان (عشق)

تنها بنايي که هر چه بيشتر بلرزد

محکمتر مي شود،

دل آدمي است.

من اینجا بس دلم تنگ است ،

و هر سازی که می بینم بد آهنگ است ،

بیا ره توشه برداریم قدم در راه بی برگشت بگذاریم ،

ببینیم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است .

گاه در عشق مي آموزيم كه رعايت حال ديگري

بهتر از پافشاري در اثبات عقيده است.

عشق يعني هرگز پشيمان نشدن.

من با عشق به تو تنها به ميعادگاهم مي آيم،

اما اين من، در ظلمت كيست؟

كنار مي آيم تا از او دوري كنم، اما نمي توانم از او بگريزم.

او وجود كوچك خود من است،

آقا و سرور من؛ حيا و شرمندگي نمي شناسد

و شرمنده ام كه همراه با او به درگاه تو آمده ام.

زندگي يك خواب است و عشق روياي آن.