عاشق....................م

شراب خواستم... گفت : ممنوع است 
آغوش خواستم... گفت : ممنوع است 
بوسه خواستم...... گفت : ممنوع است 
نگاه خواستم... گفت: ممنوع است 
نفس خواستم... گفت : ممنوع است 
... حالا از پس آن همه سال ديکتاتوري 
عاشقانه ، با يک بطري پر از گلاب ،
آمده بر سر خاکم و به آغوش مي کشد
با هر چه بوسه ، سنگ سرد مزارم را 
و چه ناسزاوا......ر عکسي را که 

باغ بود و دره- چشم انداز پر مهتاب.
ذاتها با سایه‌های خود هم اندازه .
خیره در آفاق و اسرار عزیز شب،
چشم من – بیدار و چشم عالمی در خواب.

نه صدائی جز صدای رازهای شب،
و آب و نرمای نسیم و جیرجیرکها،
پاسداران حریم خفتگان باغ،
و صدای حیرت بیدار من (من مست بودم، مست)
خاستم از جا
سوی جوی آب رفتم، چه می آمد
آب.
یا نه، چه می‌رفت؛ هم ز انسان که حافظ گفت، عمر تو.
با گروهی شرم و بی‌خویشی وضو کردم.
مست بودم، مست سرنشناس، پانشناس، اما لحظه پاک و عزیزی بود.
برگکی کندم
از نهال گردوی نزدیک،
و نگاهم رفته تا بس دور.
شبنم آجین سبز فرش باغ هم گسترده سجاده.
قبله گو هر سو که خواهی باش.
با تو دارد گفت وگو شوریده مستی .
- مستم ودانم که هستم من-
ای همه هستی ز تو، آیا تو هم هستی؟

بر مزارم به يادگار مانده ، نگاه مي کند 
و در حسرت نفس هاي از دست رفته ، 
به آرامي اشک مي ريزد